دوازدهم ژوئن ۲۰۲۶، یک روز عجیب و تاریخی بود.
زنگ بازار بورس نزدک به صدا درمی‌آید و سهام شرکتی با یک نماد چهارحرفی شروع به معامله می‌کند:
S P C X
اما اتفاق اصلی فقط قیمت نبود. اتفاق اصلی، عطش بازار بود.
تقاضا آن‌قدر سنگین بود که از همان ابتدا، چیزی حدود چهار برابر کل سهام موجود، خریدار در صف ایستاده بود.
چند ساعت بعد، قیمت سهم حدود ۲۰ درصد بالا می‌رود و ارزش کل شرکت به عددی می‌رسد که حتی در مقیاس وال‌استریت هم غیرعادی است:
حدود ۲.۱ تریلیون دلار.
ما درباره یک IPO معمولی حرف نمی‌زنیم.
ما درباره بزرگ‌ترین عرضه اولیه سهام در تاریخ بازارهای مالی جهان حرف می‌زنیم.
این اپیزود قرار نیست به شما بگوید سهام SpaceX را بخرید یا نخرید.
هدف چیز دیگری است.
می‌خواهیم بفهمیم آیا بازار دارد آینده را قیمت‌گذاری می‌کند، یا رویای آینده را؟
آیا سرمایه‌گذار در SpaceX صاحب بخشی از بزرگ‌ترین زیرساخت فضایی و هوش مصنوعی قرن می‌شود، یا دارد با قیمت کامل وارد داستانی می‌شود که هنوز بخش زیادی از آن اثبات نشده است؟
این اپیزود، داستان SpaceX است؛ شاید شگفت‌انگیزترین شرکت زیرساختی قرن، و شاید گران‌ترین سؤال تاریخ بازار سرمایه.
پیشنهاد پادکست به دیگران:
تصور کنید یه شرکت بیشتر از 20 سال روی یه فناوری کار کرده.
میلیاردها دلار هزینه کرده، سال‌ها ضرر داده، بارها مجبور شده ثابت کنه محصولش واقعا می‌تونه در مقیاس صنعتی کار کنه و برای مدت طولانی، بازار هم چندان هیجان‌زده نبود. بعد ناگهان، بدون اینکه فناوری اصلی شرکت یک‌شبه عوض شده باشه، همه‌چیز تغییر می‌کنه.
نه به خاطر یک اختراع جدید.
به خاطر اینکه دنیا بالاخره به مشکلی می‌رسه که این شرکت از سال‌ها قبل برای حلش آماده بوده.
هوش مصنوعی امروز فقط GPU نمی‌خواد، برق می‌خواد.
دیتاسنترهای جدید دارن به جایی می‌رسن که مصرف برق بعضی پروژه‌ها با مصرف یک شهر قابل مقایسه‌ست.
و همین‌جا سؤال اصلی این اپیزود شکل می‌گیره:
آیا Bloom بالاخره بعد از بیش از دو دهه به لحظه‌ای رسیده که فناوری، بازار و اقتصاد کسب‌وکارش هم‌زمان در یک نقطه قرار گرفتن؟
یا ما فقط داریم یکی از قدیمی‌ترین فناوری‌های انرژی رو داخل یکی از جدیدترین روایت‌های بازار، یعنی AI، با قیمتی بسیار بالا دوباره می‌خریم؟
فرض کنید قرار باشه صد نفری رو انتخاب کنید که امروز بیشترین تأثیر رو روی آینده هوش مصنوعی دارن. احتمالا چند اسم خیلی سریع به ذهنتون می‌رسه.
سم آلتمن، ایلان ماسک؛ جنسن هوانگ یا دمیس هاسابیس. حالا جلد جدید مجله تایم رو باز می‌کنید.
سم آلتمن و ایلان ماسک اونجا هستن. ولی کنارشون آدم‌هایی می‌بینید که شاید اصلاً انتظارشون رو نداشته باشید. لیز شولر؛ رهبر بزرگ‌ترین فدراسیون اتحادیه‌های کارگری آمریکا. جوزف گوردون‌لویت؛ بازیگری که احتمالا بیشتر از فیلم‌های هالیوودی می‌شناسیمش و شاید عجیب‌تر از همه، پاریس هیلتون.سؤال همین‌جاست
پاریس هیلتون توی فهرست مهم‌ترین آدم‌های هوش مصنوعی چه کار می‌کنه؟
یک رهبر اتحادیه کارگری چطور کنار سم آلتمن قرار گرفته؟
چرا بعضی از مهم‌ترین مدیران تکنولوژی دنیا اصلاً توی فهرست امسال نیستن؟
تایم برای چهارمین سال، فهرست TIME100 AI رو منتشر کرده و گفته هدفش انتخاب کسانی بوده که از نگاه تحریریه، بیش از همه نماینده داستان‌های اصلی هوش مصنوعی در یک سال گذشته بودن.
